• James Howzell, “Miles", Brussels PennMFA Thesis Exhibition, 2015
  • Joshua Mosley, Professor and chair of Fine Arts Department, University of Pennsylvania, curator Agata Jastrząbek and Pernot Hudson, Director of Exhibitions and lecturer in Painting, University of Pennsylvania
  • Installation View, James Howzell, “Miles", Brussels PennMFA Thesis Exhibition, 2015 © PennDesing
  • Joan Oh, "A study of centrifugal forces", 12 porcelain Jars, wood vitrine, inkjet print
  • Sascha Hughes-Caley, "S97 E7", video; "#3 Shelly Newhall", video
  • Down to Earth, overview
  • Kasey Short, Tracking Movement Amnesiac series: Family Hobbies, Social Club Activity and mold Jean-Claude Van Damme
  • Charles Hall, "Air Force Publique", found rubber tires, mutilated nike sweat suits
  • The curator Agata Jastrząbek and the artist James Howzell

Agata Jastrząbek

Down to earth // Terre à terre // Van nature
Curated by Agata Jastrzabek
Brussels PennMFA Thesis Exhibition

Group show

5 June 2015 to 1 July 2015

Website:
design.upenn.edu

Opening Friday June 5, 2015 — 6-9 PM


After Los Angeles, Berlin and Vienna, the PennMFA program will present the 2015 thesis exhibition in Brussels, Belgium. The exhibition is the culmination of a six month exchange between the graduate students and curator Agata Jastrząbek. During their residency in Brussels, the students will install selected works, visit artists’studios, and complete their engagement in this highly experimental exhibition project.

The thesis exhibition project acknowledges that emerging artists work from a globalized state of culture and respond to a new perception of site specificity. The exhibition presents work impacted by a collective discussion on the premise that travel, cultural exchange and the examination of cultural relativism are all markers of a profound evolution in our vision of the world.

PennMFA Thesis Exhibition Artists
Natessa Amin, Jacob Been, Jennifer Berman, Charles Hall, Ava Hassinger, Daniel Haun, Corey Herynk, James Howzell, Sascha Hughes-Caley, Ashley Kuhn, Katie Locke, Chiara No, Joan Oh, Jing Qian, Derek Rigby, Lydia Rosenberg, Kasey Short, Michelle Yue Wang, Wilmer Wilson IV, Annie Zverina

Exhibition Curator
Agata Jastrząbek (b. 1983, Poland) has graduated from University Maastricht (NL) in 2009. She has lived and worked in Brussels (BE) between 2009 and 2013 and in Vienna (AT) between 2013 and 2015. She has realized exhibitions and publications with institutions such as Wiels (Residue co-curated with Dirk Snauwaert, 2013), Argos (Slavs and Tatars, 2011), Komplot (¥€$, I see stars, 2011) and others. She has collaborated with Joëlle Tuerlinckx on a solo show with many artists at the gallery Nächst St Stephan in Vienna. In the framework of curated by (2013) festival in Vienna she has curated a group show No touching, No including young and emerging European artists. This year (2015), after a thorough research she had conceived an installation titled Place for the 10th anniversary of JoAnn’s Gonzalez Hickey private collection in New York.

Penn MFA Program
The Master of Fine Arts program at Penn is focused on the professional development of visual artists. Through workshops, seminar courses, international residency opportunities and interactions with curators, writers and artists, the program provides an open intellectual framework to foster independent methods of artistic research. In addition to seminars within the Fine Arts department, graduate students are encouraged to pursue topcrcl of science and the humanities through an impressive selection of courses offered across the university.

Download the PennMFA Program Catalog
For program inquires, contact: mfa@design.upenn.edu or (215) 898-8374

Down to earth // Terre à terre // Van nature

EN. In Amtrak (The National Railroad Passenger Corporation) trains in the U.S.A., when a conductor enters a compartment coach, she/he shouts: ‘prepare your tickets!’ so everyone pulls her/his ticket out and it’s checked.  There is no aggression in this shout; it is no more than a loud voice legitimized by its function to inform.
In Belgium, a conductor enters a compartment coach and he might not open his mouth even once as he strolls down the ally checking the tickets. He might say something, but he will most probably not shout.
There is no good or wrong in the conductors’ conducts. It’s great that the difference prevails on two sides of the ocean.
Some time ago, a Polish writer in exile, Witold Gombrowicz, compared cultures by looking into their bascrcl: what people eat, how they eat, how they dress, and what women they fall in love with. He compared the sophisticated French cuisine, savoir vivre, and elegantly made up women with Polish food served in big chunks, eaten often by hand; the ideal of woman being the one working in the fields and of natural beauty. He concluded that the quintessence of national high culture is best expressed in the basic aesthetcrcl of every day life.
So there is a possibility that the behavior of a train conductor has something to do with art that originates on the same land. Even if far-­‐fetched, my experience has proven that Gombrowicz was quite right.
The difference in artwork from the U.S. and Europe* makes sense from the perspectives of history and education. America is younger than Europe. There is less architectural, aesthetic and narrative burdens resting on the shoulders of young students in America than young Europeans (or the burden is another). American art education tends to be more open towards students with non-­‐artistic backgrounds. I mean that it is more common for a graduate of Physcrcl to pursue Masters in the field of Arts in U.S.A than in Europe.
It has been called a land of dreams. The American dream implied that anyone could become what he wants. It is very different from the old European determinism of the class system that is continuously in favor of preserving status-­‐quo. Again, like in the case of the different conductors, those differences imply simultaneously both positive and negative characteristcrcl.
The point is: art develops differently on different grounds.
In Europe, there is (still) extensive government support which is often connected to academia and the intellectual elite whereas in America, it’s the secret powers of a free money market that make things happen. It is more likely that things happen out of the blue in America than in careful by nature & culture Europe.
The sky seems to be higher in America, the air lighter and the distance between buildings bigger. There seems to be more physical space for risk-­‐taking, daring, shouting, learning from scratch when it seems to be already too late, making mistakes and starting anew.
I have stayed there briefly enough (and only in New York and Philadelphia) to not develop strong counter points to my first impression. Maybe for the better -­‐ to preserve the clarity of the first impression.
So it all comes together, in the European context of surreal Brussels. It’s all down to (earth of) the present as it is: direct, responsive, reality-­‐related, contemporary. Altogether it is not so referential and enigmatic. It is engaged, blunt communicative, daring, rooted, uprooted and fresh.
It has been a great experience.
Agata Jastrząbek

FR. Dans les trains Amtrak (La Société des Passagers des Chemins de Fer Nationaux) aux U.S.A., quand une/un accompagnatrice(eur) rentre dans un compartiment, elle/il crie: “préparez vos billets!” pour que chacun sorte son billet et soit contrôlé. Il n’y a pas d’agression dans ce cri; ce n’est qu’une voix forte légitimée par sa fonction d’informer.
En Belgique, un accompagnateur rentre dans un compartiment et il peut ne pas ouvrir la bouche ne serait-ce qu’une fois lorsqu’il parcourt l’allée en vérifiant les billets. Il se pourrait qu’il dise quelque chose, mais il ne criera certainement pas.
Il n’y a pas de bon ou de mauvais dans la conduite de l’accompagnateur. C’est bien que la différence prévale de part et d’autre de l’Océan.
Il y a quelques temps, un écrivain polonais en exil, Wiltold Gonmbrowicz, a comparé des cultures en s’intéressant à leurs bases: ce que les gens mangent, comment ils mangent, comment ils s’habillent, et de quelles femmes ils tombent amoureux. Il a comparé la cuisine française sophistiquée, le ‘savoir vivre’, et les femmes élégamment apprêtées avec la nourriture polonaise servie en grandes portions, souvent mangée à la main; la femme idéale étant celle qui travaille aux champs et d’une beauté naturelle. Il conclut que la quintessence de la haute culture nationale est le mieux exprimée à travers l’esthétique basique de la vie quotidienne.
Il y a donc une possibilité pour que le comportement de l’accompagnateur de train ait quelque chose à voir avec l’art originaire du même pays. Bien que cette opinion pourrait sembler tirée par les cheveux, mon expérience a prouvé que Gombrowicz avait raison.
La différence entre les œuvres d’art des U.S. et d’Europe[1] fait sens du point de vue de l’histoire et de l’éducation. L’Amérique est plus jeune que l’Europe. Il y a moins de fardeaux architecturaux, esthétiques et narratifs reposant sur les épaules des jeunes étudiants en Amérique que sur celles des jeunes Européens (ou le fardeau en est un autre).
L’éducation artistique américaine a tendance à être plus ouverte à l’égard des étudiants avec des antécédents non-artistiques. Je veux dire qu’il est plus commun pour un licencié en Physique de poursuivre un Master dans le domaine de l’Art aux U.S.A qu’en Europe.
Ils ont été appelés un pays des rêves. Le rêve américain impliquait que chacun puisse devenir ce qu’il veut.  C’est très différent du vieux déterminisme européen du système des classes qui est continuellement en faveur de la préservation du statu quo.  Encore une fois, comme dans le cas des différents accompagnateurs, ces différences impliquent à la fois des aspects positifs et négatifs.
Le fait est le suivant: l’Art se développe différemment sur différents territoires.
En Europe, il existe (encore) un soutient gouvernemental important qui est souvent en rapport  avec le milieu universitaire et l’élite intellectuelle, alors qu’en Amérique, ce sont les pouvoirs secrets d’un marché monétaire libre qui font que les choses se passent. Il est plus probable que des choses arrivent de nul part en Amérique qu’en Europe, prudente par nature et culture.
Le ciel semble plus haut en Amérique, l’air plus léger et la distance entre les bâtiments plus grande. Il semble y avoir plus d’espace pour la prise de risque, l’audace, le cri, apprendre à partir de rien quand il est déjà trop tard, faire des erreurs et recommencer. Je suis restée là-bas assez brièvement (et seulement à New York et Philadelphie) pour ne pas développer de forts contrepoints à ma première impression. Peut-être pour un mieux, pour préserver la clarté de la première impression.
Donc tout ça se mélange, dans le contexte européen de Bruxelles surréel. Tout est ancré dans le présent tel qu’il est (terre à terre): direct, réactif, lié au réel, contemporain. Tout compte fait ça n’est pas si référentiel et énigmatique. C’est engagé, cru, communicatif, osé, enraciné, déraciné et fresh.
Ce fut une bonne expérience quoi,
Agata Jastrząbek

NL. Wanneer op een Amtrak trein (The National Railroad Passenger Corporation), in de Verenigde Staten, een treinconducteur een coupé binnenstapt, roept die: “tickets klaar houden!’, waarop iedereen zijn ticket tevoorschijn haalt zodat het gecontroleerd kan worden. Er is geen spoor van agressie in dit bevel; het is niet meer dan een kordate oproep, gerechtvaardigd door de functie om te informeren.
In België daarentegen komt een treinconducteur de coupé binnenwandelen en is het goed mogelijk dat zij of hij geen enkele keer de mond open doet wanneer die de gang doorloopt en de tickets controleert. Mogelijk zegt zij of hij wel iets, maar er zal zeker niet worden geroepen.
Er is geen goede of slechte handelwijze vanwege de treinconducteur. Het is fantastisch dat er een verschil geldt aan beide zijden van de oceaan.
Een tijd geleden vergeleek Witold Gombrowicz, een Poolse schrijver in ballingschap,  culturen door te kijken naar wat aan de basis leeft: wat mensen eten, hoe ze eten, hoe ze zich kleden, en op welke vrouwen ze verliefd worden. Hij vergeleek de Franse geraffineerde cuisine, de savoir vivre, en hun elegant opgemaakte vrouwen met de Poolse keuken, waar het voedsel in grove stukken wordt geserveerd en vaak met de handen wordt gegeten, en waar het ideaal heerst van de vrouw die op het veld werkt en haar natuurlijke schoonheid koestert. Hij concludeerde dat het wezenlijke kenmerk van de idealen van een nationale cultuur het beste tot uitdrukking komt in deze basiskenmerken van het alledaagse leven.
De mogelijkheid bestaat dus dat er een verband is tussen het gedrag van een treinconducteur en de kunst die in dat land gecreëerd wordt. Al lijkt het vergezocht, mijn ervaring heeft me geleerd dat Gombrowicz er niet ver naast zat.
De verschillen tussen kunst afkomstig uit de VS en uit Europa* houden steek vanuit het oogpunt van de geschiedenis en van het onderwijs. Amerika is jonger dan Europa. Bij de jonge studenten uit Amerika is de architecturale en esthetische last lichter en zijn er minder verhalen die op hun schouders wegen dan bij de jonge Europeanen. (Of is de last van een andere soort.) Amerikaanse kunstopleidingen hebben de tendens om meer open te staan voor studenten met niet-artistieke achtergronden. Hiermee bedoel ik dat het in de VS meer de regel is dan in Europa dat iemand die afgestudeerd is in Fysica een masteropleiding in beeldende kunst zou ambiëren.
Het staat bekend als een land van dromen. De Amerikaanse droom hield in dat iedereen kon worden wat zij of hij wou. Dit is erg verschillend van het oude Europese determinisme, eigen aan het klassensysteem dat voortdurend het behoud van de status-quo begunstigd. Opnieuw, zoals in onze casus met de verschillende treinconducteurs, deze verschillen brengen tegelijkertijd zowel positieve als negatieve zaken met zich mee.
Het punt is: kunst ontwikkelt zich verschillend op verschillende gronden.
In Europa is er (nog) uitgebreide geldsteun van de overheid, wat vaak gebonden is aan het milieu van academici en de intellectuele elite, terwijl in Amerika het de verborgen machten van een financiële vrije markt zijn die de dingen in gang zetten. Het is meer waarschijnlijk dat zaken uit het niets gebeuren in Amerika dan in het – door natuur en cultuur ingegeven – behoedzame Europa.
De limieten lijken hemelhoog in Amerika, de lucht lijkt er ijler en de afstand tussen de gebouwen groter. Het is alsof er meer fysieke ruimte is voor het nemen van risico’s, voor het durven, voor het uitroepen, voor het opnieuw van nul beginnen zelfs al lijkt het er te laat voor, voor het maken van fouten om dan opnieuw te beginnen.
Ik heb er kort genoeg verbleven (en alleen maar in New York en in Philadelphia) om weinig tegendeel te kunnen hebben ervaren van mijn eerste indruk. Wellicht is dit een goede zaak – zo behoud ik de helderheid van een eerste indruk.
En zo komt het allemaal tezamen, in de Europese context van een surrealistisch Brussel. Het is allemaal van nature, in overeenstemming met het heden zoals het is: het is direct, het is ontvankelijk, het staat in de werkelijkheid, het is hedendaags. Alles bij elkaar genomen is het niet al te referentieel, noch enigmatisch. Het is geëngageerd, het spreekt je ongegeneerd aan, het durft, het is gegrond, het is ontworteld, het is nieuw.
Het was een fantastische ervaring.
Agata Jastrząbek

[1] Here I mean western Europe (from Berlin westwards). Eastern Europe, with some of its European history literally erased by years of communism, has an attitude common with young America // Ici, je parle de l’Europe Occidentale (à l’Ouest de Berlin). L’Europe de l’Est, et son histoire partiellement effacée par des année des communisme, a une attitude similaire à la jeune Amérique // Ik bedoel hier West-Europa (westwaarts vanaf Berlijn). Oost-Europa, waarvan een deel van haar Europese geschiedenis letterlijk uitgewist werd door jaren communistisch beleid, heeft een attitude die overeenkomt met het jonge Amerika.